Διπρόσωπη θα χαρακτήριζα τη σημερινή νεολαία, μέρος της οποίας και κατ΄ επέκταση συνυπεύθυνη για τον παραπάνω χαρακτηρισμό είμαι κι εγώ. Από τη μια «επαναστατούμε», κάνουμε καταλήψεις σχολείων, διαδηλώσεις, επικρίνουμε το διεφθαρμένο «σύστημα», δηλώνουμε αριστερά πνεύματα, αγωνιστές…κι από την άλλη δηλώνουμε ως πρώτη επιλογή σχολές που θα μας παρέχουν άπλετο ελεύθερο χρόνο, άμεση επαγγελματική αποκατάσταση, σταθερό μισθό…ντυνόμαστε και συμπεριφερόμαστε πανομοιότυπα. Κι αν βέβαια τολμήσει να διαφοροποιηθεί κανείς…στην απομόνωση!Και να’ ταν μόνο αυτά; Οι μουσικές επιλογές μας, για παράδειγμα, ξεκινούν από τα ροκ συγκροτήματα και καταλήγουν στον Παρασκευά! Γιατί; Γιατί βλέποντας την «παρακμή» γελάμε και νιώθουμε ανώτεροι, προσπαθούμε – με άλλα λόγια- να πιαστούμε από κάπου και να νιώσουμε ότι έστω και σε κάτι είμαστε καλύτεροι. Δυστυχώς όμως είμαστε χειρότεροι, γιατί πολύ απλά πέσαμε στην παγίδα. Προφανώς η κρίση μας είναι καλά κρυμμένη και δε λέει να αποκαλυφθεί. Δεν αξιολογούμε, δεν κριτικάρουμε τα « δύσκολα»,παρά μόνο τα προφανή. Είναι πολύ εύκολο, για παράδειγμα, να κατηγορήσουμε το εκπαιδευτικό σύστημα, με τη «χρησιμότατη» πάντα βοήθεια των Μ.Μ.Ε., αλλά ιδιαίτερα δύσκολο να αξιολογήσουμε τις πηγές όλων αυτών που μας πλασάρονται, να αναλογιστούμε τις δικές μας ευθύνες. Μένουμε στην επιφάνεια των πραγμάτων και στην ουσία εγκλωβιζόμαστε στον πάτο.Αδιαμφισβήτητα οι υπεύθυνοι για την ωχαδερφιστική- επαναστατική νοοτροπία μας είναι πολλοί, όμως δε θεωρώ χρήσιμο να τους απαριθμήσω καθώς θα ήθελα το άρθρο μου να σταθεί εφαλτήριο προβληματισμού κι αυτοκριτικής κι όχι εναποθέτησης, για μια ακόμη φορά, των ευθυνών.
